Het is meer dan 30graden. Een man filterd zand door een metalen kader (voor onder je matras). Het staat tegen zijn huis, daartussen valt het zand. Anderen schilderen kasten op straat in een bepaalde kleur. Een beetje verderop zitten 5 mannen te kaarten voor geld voor hun huis op straat, ik wil wel een foto nemen, maar dit is ongepast. Daarvoor duwen enkele mannen een auto de heuvel af, de moter start en hij is weg. Op de hoek van de straat kruist hij een vrachtwagen vol mensen. Ze hebben blijkbaar een klein feestje, want de vrachtwagen hangt vol balonnen en de muziek is hoorbaar.
Op de andere hoek ligt een gomp vlees. Het is een dode koe zonder vel. Het ligt op een vuil zeil in de straat vol zand. Mmm… lekker denk je dan! Honden die overal hun behoefte doen en zo. In enkele seconden is al het vlees verkocht, enkel de kop met de hoorns en de ogen blijven liggen, evenals een plastieken jute zak vol ingewanden. De mensen lopen dan met een doorzichtige plastieke zak over straat. Je kan het vlees er lekker door zien. Aan de overkant hangt er ook een grote stuk rip in de zon samen met nog een been. De volgende dag hangen de ribben er nog steeds. Vliegen zie je er niet rond vliegen, maar de geur van vlees neem ik op.
woensdag 19 september 2007
Het leven achter de schermen
Na een kleine maand praat ik zo wat met de plaatselijke bevolking. Ze vertellen me persoonlijke dingen. Ik vroeg zo eens op een dag, hoeveel een werknemer verdient op 1 maand. Dat is nog geen 60euro per maand. Ik vroeg hen nogmaals, ben je geen nul vergeten? Neen nee, dit is alles. Wat koopt men dan? Enkel wat vrees, mandioca en cola. Das al! Ik was er het ganse weekend niet goed van. Ik dacht van… ik koop af en toe wat eten voor hen, want ze zien er zo mager uit. Een dame in de winkel heeft zelfs geen borsten, omdat het door de armoede niet kan ontwikkelen.
Op school zelf dragen de kindjes gescheurde kleren. ALS ze schoenen hebben, zitten die vol gaten net als de gaten in hun tanden. Ze zien er zo vuil uit. Geliukkig krijgen ze 3x per dag eten op school, want thuis is er helemaal niets te eten.
Ik zit er mee in, dat volgend jaar, de school niet meer zal bestaan. Er is geen geld meer. De school leeft van giften, of van schenkingen. De mensen zijn zodanig arm, dat ze niets meer kunnen geven. De kindjes hebben de school echt nodig, want anders leven ze op straat en raken ze aan de drugs. Ze zijn zo lief en aanhankelijk, dat ik er niet mag aan denken.
In een gezin hebben ze enorm veel kinderen. Plan international geeft hen voorbehoedsmiddelen, maar ze gebruiken ze niet. De kindjes moeten dan maar werken voor de ouders.
Mijn hart breekt als ik ze zie. Gelukkig is de grond hier vruchtbaar, zodat ze kunnen planten en zaaien.
Op school zelf dragen de kindjes gescheurde kleren. ALS ze schoenen hebben, zitten die vol gaten net als de gaten in hun tanden. Ze zien er zo vuil uit. Geliukkig krijgen ze 3x per dag eten op school, want thuis is er helemaal niets te eten.
Ik zit er mee in, dat volgend jaar, de school niet meer zal bestaan. Er is geen geld meer. De school leeft van giften, of van schenkingen. De mensen zijn zodanig arm, dat ze niets meer kunnen geven. De kindjes hebben de school echt nodig, want anders leven ze op straat en raken ze aan de drugs. Ze zijn zo lief en aanhankelijk, dat ik er niet mag aan denken.
In een gezin hebben ze enorm veel kinderen. Plan international geeft hen voorbehoedsmiddelen, maar ze gebruiken ze niet. De kindjes moeten dan maar werken voor de ouders.
Mijn hart breekt als ik ze zie. Gelukkig is de grond hier vruchtbaar, zodat ze kunnen planten en zaaien.
De kerk in het centrum
Het leven in de kerk gaat er een beetje anders aan toe in vergelijking bij ons. De paster vraagt stilte... op de muziek verteld hij zijn verhaal en de mensen reopen af en toe iets toe. Sommigen zitten met hun knieen op de grond, anderen liggen half over de bank. Even later vraagt hij om dichterbij te komen. De muziek gaat er wat enthousiaster aan doen en men begint allen te dansen. Net als bij ons bij kampvuurliedjes, maar hier in de kerk. En springen dat ze doen, ik sta volledig in het zweet. Terwijl het wel frisjes is in de kerk. In de zomer draaien er enorm veel waaiers aan het plafond. De kerk is niet zoals bij ons, gewoon… vierkantig in bakstenen, net een zaal.
Na het dansen gaan ze ontzettend rap terug op hun plaats. Nu wordt er verwacht dat je je ogen sluit en de muziek gaat door merg en been. Als je je ogen opent, dan zie je met de tranen in hun ogen. Er wordt geknuffelt en gekust. Nog even elkaars handen vasthouden en buiten de kerk lachen ze terug vrolijk, net of er niets gebeurt is.
Na het dansen gaan ze ontzettend rap terug op hun plaats. Nu wordt er verwacht dat je je ogen sluit en de muziek gaat door merg en been. Als je je ogen opent, dan zie je met de tranen in hun ogen. Er wordt geknuffelt en gekust. Nog even elkaars handen vasthouden en buiten de kerk lachen ze terug vrolijk, net of er niets gebeurt is.
zaterdag 1 september 2007
laatste dag met Ana
De laatste dag met Ana in Caaguazu. Morgen vertrekt ze naar Asuncion. Maar helaas stelt ze het daar ook niet goed en gaat ze terug naar Duitsland. Wel jammer voor haar, want ik heb alle sgedaan om haar hier de mooie dingen van het leven te zien.
Maar die avond is alles gek.
Ik kom bij haar thuis. Er is een mis naast het huis. Er staan veel brommers en we proberen om niet naar d emis te gaan, helaas...
Ik denk, ditvalt wel nog mee, ze dansen en ik laat me gaan. Ze kijken me wreemd aan. Ik trek me er niets van aan. Maar even later wordt het heel saai. Het wordt net een kwis omdat de mensen niet in slaap zouden vallen. De pastoor lijkt een dorpsgek. Als hij spreekt is het net een dronken man waar je de woorden niet van kan verstaan. Hij lijkt er van te genieten en weet er geen eind aan te maken. Na een hele poos geeft hij aan enkele mensen een kruisje, maar bij een persoon duwd hij die qchterom. Ik dnek even van: oei, is die man flauwgevallen, maar neen. Zo hoort het te zijn. Ik kan mij niet inhouden van het lachen, want het is zo belangelijk adt hij nu op de grond ligt voor 'GOD'.
Het lijkt hier echt een sekte, men wordt gebrainwashed en alle sis zeker niet normaal.
Gelukkig ben ik hier maar eenmaal, maar ik heb het toch maar meegemaakt en binnenin veel gelachen.
Maar die avond is alles gek.
Ik kom bij haar thuis. Er is een mis naast het huis. Er staan veel brommers en we proberen om niet naar d emis te gaan, helaas...
Ik denk, ditvalt wel nog mee, ze dansen en ik laat me gaan. Ze kijken me wreemd aan. Ik trek me er niets van aan. Maar even later wordt het heel saai. Het wordt net een kwis omdat de mensen niet in slaap zouden vallen. De pastoor lijkt een dorpsgek. Als hij spreekt is het net een dronken man waar je de woorden niet van kan verstaan. Hij lijkt er van te genieten en weet er geen eind aan te maken. Na een hele poos geeft hij aan enkele mensen een kruisje, maar bij een persoon duwd hij die qchterom. Ik dnek even van: oei, is die man flauwgevallen, maar neen. Zo hoort het te zijn. Ik kan mij niet inhouden van het lachen, want het is zo belangelijk adt hij nu op de grond ligt voor 'GOD'.
Het lijkt hier echt een sekte, men wordt gebrainwashed en alle sis zeker niet normaal.
Gelukkig ben ik hier maar eenmaal, maar ik heb het toch maar meegemaakt en binnenin veel gelachen.
Folklore op 22 augustus
Vandaag ga ik naar de school waar men de folklore in Paraguay voorsteld.
Er staan kraamjes net een kerstmarkt bij ons. Ze stellen de jurken voor om te dansen. Lange rode jurken met wit kant, een zitte bloes en de mouwen zijn dan rood kant.
echt mooi. Ik heb ze op mijn schooltje ook al gedregen en veel gedansd.
Het volgende kraampje zijn de instrumenten. Harp en gitaar. Ze spelen er op los.
Daarna kom ik bij d edieren. ik had niet gezien dat er een aap was. Die prong toch wel in Diana, mijn zus haar nek, en voor ik het wist zat hij bij mij op de schouder. Ik verschoot me enorm, maar we hebben zo gelachen nadien.
Op het podeum speelt er muziek en beginnen ze hun typische paraguayaanse dans. Ze stralen van uren ver en het wordt een gezellige avond.
Er staan kraamjes net een kerstmarkt bij ons. Ze stellen de jurken voor om te dansen. Lange rode jurken met wit kant, een zitte bloes en de mouwen zijn dan rood kant.
echt mooi. Ik heb ze op mijn schooltje ook al gedregen en veel gedansd.
Het volgende kraampje zijn de instrumenten. Harp en gitaar. Ze spelen er op los.
Daarna kom ik bij d edieren. ik had niet gezien dat er een aap was. Die prong toch wel in Diana, mijn zus haar nek, en voor ik het wist zat hij bij mij op de schouder. Ik verschoot me enorm, maar we hebben zo gelachen nadien.
Op het podeum speelt er muziek en beginnen ze hun typische paraguayaanse dans. Ze stralen van uren ver en het wordt een gezellige avond.
De markt met zuster Monce
Samen met zuster Monce ga ik naar de markt in Caaguazu.
Even naar de grote baan wandelen, want daar nemen we de bus richting centrum. Hobbelde bobbel over de wegen. Ales kraakt en piept. Je lijkt net in een kar te zitten achter een paard aan. Er springen mensen op de bus om dingen te verkopen en enkele seconden later zijn ze al terug verdwenen. We komen aan op de markt.
De kraampjes staan op straat en er lopen veel mensen rond. We gaan van de ene winkel naar de ander. We kopen spulletjes om te schilderen met de kinderen, wat popier en heel veel eten. We spreken af met de taxichaufeur om nadien alles op te halen. Want nonneke is niet meer van de jongste.
In de ene winkel kopen we rijst in een grote vuile zak. Iedereen komt er aan met zijn vuile handen en smijt dan daarna het terug in d ezak. een doodnormale zaak hier.
net als bonen, mais en andere eetbare dingen.
De plaatselijke politieagent biedt me terere aan. Ik weet eerst niet of ik dit moet vertrouwen. Als ik weiger weet hij direct dat ik een wreemde ben, zeg ik ja, ik alles goed.
Hij begint nu toch wel ik het guarani tegen me te spreken, ik probeer me te verbergen achter de zuster. maar helaas. Uiteindelijk zeg ik hem dat ik enkel speens spreek en probeer me uit te voeten te maken.
Alles gekocht... de taxi halen en al het eten naar mijn school brengen. het is veel eten. maar de kindjes hebben het nodig. Ze zijn super gelukkig.
Even naar de grote baan wandelen, want daar nemen we de bus richting centrum. Hobbelde bobbel over de wegen. Ales kraakt en piept. Je lijkt net in een kar te zitten achter een paard aan. Er springen mensen op de bus om dingen te verkopen en enkele seconden later zijn ze al terug verdwenen. We komen aan op de markt.
De kraampjes staan op straat en er lopen veel mensen rond. We gaan van de ene winkel naar de ander. We kopen spulletjes om te schilderen met de kinderen, wat popier en heel veel eten. We spreken af met de taxichaufeur om nadien alles op te halen. Want nonneke is niet meer van de jongste.
In de ene winkel kopen we rijst in een grote vuile zak. Iedereen komt er aan met zijn vuile handen en smijt dan daarna het terug in d ezak. een doodnormale zaak hier.
net als bonen, mais en andere eetbare dingen.
De plaatselijke politieagent biedt me terere aan. Ik weet eerst niet of ik dit moet vertrouwen. Als ik weiger weet hij direct dat ik een wreemde ben, zeg ik ja, ik alles goed.
Hij begint nu toch wel ik het guarani tegen me te spreken, ik probeer me te verbergen achter de zuster. maar helaas. Uiteindelijk zeg ik hem dat ik enkel speens spreek en probeer me uit te voeten te maken.
Alles gekocht... de taxi halen en al het eten naar mijn school brengen. het is veel eten. maar de kindjes hebben het nodig. Ze zijn super gelukkig.
zaterdag 18 augustus 2007
Wat allemaal anders...
- De arme paraguayaan kent Guarani, de jeugd kent spaans, de ouderen kennen beide talen.
- Manieren? niet veel, ze smijten alle vuil op de grond. In huis, zal de meid het wel opkuisen en op straat, geen probleem. We stoken wel een vuurtje en dan is alles ook weg.
- Je hebt heel geen middenklasse, enkel heel arm en heel rijk.
- Als je als meisje over straat loopt dan doen ze 'tjtjtjtjtj' of durven ze wel eens fluiten.
- Paraguayanen denken niet, de zeggen veel over hun gevoelens. Belgen denken veel, maar zeggen niet wat ze voelen.
- Ze komen graag aan je en knuffelen graag, maar ze laten niet meer los.
- Ze slaan honden en paarden zonder enige liefde.
- Ze leven tussen houten planken, hebben soms geen schoenen of kleren.
- Ze zouden je alles geven, ook hebben ze niets. Dan denk je van neem ik het aan of niet. Als je weigert dan zijn ze boos. Als je het aanneemt dan denk je van... das van hen.
- Ze dansen constant voor de Heer.
- Ze zitten hier met 5 of 6 op een enkel brommerke en proppen hun auto vol met mensen.
- hout wordt vervord op paard met kar of stapelen hun auto heel hoog met goederen.
Er zijn zoveel dingen die verschillend zijn, dat ik er zelf niet meer op kom.
- Manieren? niet veel, ze smijten alle vuil op de grond. In huis, zal de meid het wel opkuisen en op straat, geen probleem. We stoken wel een vuurtje en dan is alles ook weg.
- Je hebt heel geen middenklasse, enkel heel arm en heel rijk.
- Als je als meisje over straat loopt dan doen ze 'tjtjtjtjtj' of durven ze wel eens fluiten.
- Paraguayanen denken niet, de zeggen veel over hun gevoelens. Belgen denken veel, maar zeggen niet wat ze voelen.
- Ze komen graag aan je en knuffelen graag, maar ze laten niet meer los.
- Ze slaan honden en paarden zonder enige liefde.
- Ze leven tussen houten planken, hebben soms geen schoenen of kleren.
- Ze zouden je alles geven, ook hebben ze niets. Dan denk je van neem ik het aan of niet. Als je weigert dan zijn ze boos. Als je het aanneemt dan denk je van... das van hen.
- Ze dansen constant voor de Heer.
- Ze zitten hier met 5 of 6 op een enkel brommerke en proppen hun auto vol met mensen.
- hout wordt vervord op paard met kar of stapelen hun auto heel hoog met goederen.
Er zijn zoveel dingen die verschillend zijn, dat ik er zelf niet meer op kom.
Abonneren op:
Posts (Atom)
