Niet ver van Asuncion is ere en klein stadje, die heet Piribebuy. Naart schijnt is het er heel mooi. Een prachtige natuur met vele riviertjes en watervalletjes en een mooie kerk.
Iedereen verteld me leuke verhaaltjes over deze stad, maar… met mijn afs-weekend zie ik niets van al dit moois.
dinsdag 15 januari 2008
Vanachter op de remork
In de winkel verkoopt Gladys een kinderbedje. Zoals je moet weten… verkopen we hier in de winkel geen kwaliteit voor veel geld. De mensen kopen in onze winkel, omdat ze hier in schijven kunnen afbetalen (in andere winkels is het in 1 enkel bedrag).
Nelson, doet als gewoonlijk weer koppig, en wil het bedje niet uit elkaar halen om te vervoerennaar de klant.
Ik ga mee met Lidia achterop de remork. Nelson kiest de slechtste wegen uit en we voelen de hobbelende wegen met volle teugen in onze maag. Mijn billen en buik staan vol met blauwe plekken. Na zo wel 30 minuten komen we aan op onze bestemming.
Ik wil helpen en Lidia heft het bed aan de verkeerde kant op, (een kinderpark met vele houten staafjes bovenop het bed) en zie je het maar al voor je, met al die vele houten staafjes. Ze vallen allemaal op de grond. Ik kreeg de slappe lach omdat ik het zag gebeuren.
Nelson, kon er niet mee lachen, omdat hij het eerst en vooral niet uit elkaar wou halen en nu valt het uit elkaar!
Een middagje siteseeing in Caaguazu achterop de remork.
Nelson, doet als gewoonlijk weer koppig, en wil het bedje niet uit elkaar halen om te vervoerennaar de klant.
Ik ga mee met Lidia achterop de remork. Nelson kiest de slechtste wegen uit en we voelen de hobbelende wegen met volle teugen in onze maag. Mijn billen en buik staan vol met blauwe plekken. Na zo wel 30 minuten komen we aan op onze bestemming.
Ik wil helpen en Lidia heft het bed aan de verkeerde kant op, (een kinderpark met vele houten staafjes bovenop het bed) en zie je het maar al voor je, met al die vele houten staafjes. Ze vallen allemaal op de grond. Ik kreeg de slappe lach omdat ik het zag gebeuren.
Nelson, kon er niet mee lachen, omdat hij het eerst en vooral niet uit elkaar wou halen en nu valt het uit elkaar!
Een middagje siteseeing in Caaguazu achterop de remork.
zaterdag 22 december 2007
Hernandarias (deel 5)
Hermandarias ligt aan de andere kant van Ciudad del Este. Het typische kenmerk van deze streek, zijn de termietenhoopjes. De een na de ander, ganse velden vol.
Even de familie situatie schetsen van Annelies:
Het is een arme familie die enkel uit vrouwelijk volk gestaat. Haar vader is de enige man en heeft als enige de mogelijkheid gehad om verder te studeren. Nu is hij gyneacoloog en directuur in IPS ziekenhuis. Ik denk dat hij zijn familie veel helpt, want hijzelf ziet er niet uit als een man met veel geld.
Dus, de zus van haar vader, woont in Hermandarias en we gaan er op bezoek met de auto. De straat is een zandwegel die enkel maar verder en verder in de natuur verdwijnt. Bij de buren loopt er een beekje, we gaan even de heuvel af om te gaan kijken, de muziek luid tot kilometers ver. Het is e rbest gezellig.
Een grote watermeloes lit op ons te wachten en hij smaakt heerlijk. Terug een maaltijd vn kip en daarna gaan we het paternosterke af, das ongeveer 20 minuten.
Tegen de tijd dat we willen vertrekken, is de batterij plat van de auto.
Maar we raken uiteindelijk wel thuis.
FIN
Even de familie situatie schetsen van Annelies:
Het is een arme familie die enkel uit vrouwelijk volk gestaat. Haar vader is de enige man en heeft als enige de mogelijkheid gehad om verder te studeren. Nu is hij gyneacoloog en directuur in IPS ziekenhuis. Ik denk dat hij zijn familie veel helpt, want hijzelf ziet er niet uit als een man met veel geld.
Dus, de zus van haar vader, woont in Hermandarias en we gaan er op bezoek met de auto. De straat is een zandwegel die enkel maar verder en verder in de natuur verdwijnt. Bij de buren loopt er een beekje, we gaan even de heuvel af om te gaan kijken, de muziek luid tot kilometers ver. Het is e rbest gezellig.
Een grote watermeloes lit op ons te wachten en hij smaakt heerlijk. Terug een maaltijd vn kip en daarna gaan we het paternosterke af, das ongeveer 20 minuten.
Tegen de tijd dat we willen vertrekken, is de batterij plat van de auto.
Maar we raken uiteindelijk wel thuis.
FIN
Pr. Franco en het nachtleven (deel4)
Wat raar is in Pr.Franco, is dat ze elkaar niet groeten. Ik voel me wat ongewennig bij deze gedachte. Ik ben het nu gewoon om met iedereen een praatje te slaan, want ik ken ondertussen al de ganse straat. Hier blijkbar niet! We nemen even de bus naar de markt, de stoelen zijn kapot gesneden en de vloer bestaat uit houten plankjes.
De winkeltjes zien er veel drukker uit, alles wordt meer op elkaar gestapelt. Bakken drank staan tot 15 bakken op elkaar, rijen na elkaar tot op straat. Alles stapelen ze hier tot meters voor hun winkeltje. In het midden van de straat loopt een grasperkje, daar staan kliene houten kraamjes waar ze fruit verkopen of groeten.
Het is d etijd van de watermeloen. Honderden liggen op een hoopje te wachten tot iemand het koopt voor enkele euros.
Het is een kleine markt... het eten is hier duurder van in mijn stadje, maar de kledingstukken en andere dingen zijn hier stukken goedkoper.
De avonden in Pr.Franco breng ik al feestend door. Er is een Cenar in Area1 (de rijke buurt). Samen met de vader van Annelies en haar zussen gaan we erheen. De vader van Annelies zegt niet zoveel, maar hij valt wel mee. Ik vind hem raar maar grappig. Samen met Annelies wil ik dansen, maar niemand zet de eerste stap. Uiteindelijk vliegen we op de dansvloer (niemand kent hier ons) en Annelies haar vader spingt ook recht. Nu, dans ik op Zuid-Latijnse muziek met de vader van Annelies, een dokter. Ik moet hierbij wel lachen, maar we hebben het feest op gang gebracht...
De winkeltjes zien er veel drukker uit, alles wordt meer op elkaar gestapelt. Bakken drank staan tot 15 bakken op elkaar, rijen na elkaar tot op straat. Alles stapelen ze hier tot meters voor hun winkeltje. In het midden van de straat loopt een grasperkje, daar staan kliene houten kraamjes waar ze fruit verkopen of groeten.
Het is d etijd van de watermeloen. Honderden liggen op een hoopje te wachten tot iemand het koopt voor enkele euros.
Het is een kleine markt... het eten is hier duurder van in mijn stadje, maar de kledingstukken en andere dingen zijn hier stukken goedkoper.
De avonden in Pr.Franco breng ik al feestend door. Er is een Cenar in Area1 (de rijke buurt). Samen met de vader van Annelies en haar zussen gaan we erheen. De vader van Annelies zegt niet zoveel, maar hij valt wel mee. Ik vind hem raar maar grappig. Samen met Annelies wil ik dansen, maar niemand zet de eerste stap. Uiteindelijk vliegen we op de dansvloer (niemand kent hier ons) en Annelies haar vader spingt ook recht. Nu, dans ik op Zuid-Latijnse muziek met de vader van Annelies, een dokter. Ik moet hierbij wel lachen, maar we hebben het feest op gang gebracht...
maandag 17 december 2007
zaterdag 15 december 2007
Ciudad del este en Frecidente Franco (deel 3)



Na de bushalte in Ciudad del Este staat een voetbalstadion. Even geleden was er de mach Olimpia-Cerro (de 2 belangrijkste voetbalgroepen in paraguay).
We gaan met d ebus naar Annelies haar huis, maar je moet via een draaisysteem opstappen, net zoals in een pretpark. We maken die middag een wandeling in Frecinte Franco naar het water, Rio Parana. Aan de overkant ligt Brazilie.
Het stadje is veel kleiner dan bij mij in Caaguazu. Maar het ziet er een beetje meer heuvelachtiger uit. Kraamjes, net strandkabines, staan hier op een rijtje om groenten en fruit te verkopen. Op het pleintje staan jingeren voetbal te spelen. De kerk is hie ruit hout gemaakt, net een challetje in de ardennen.
Huisjes staan hier aan de rand van het stadje, het zijn kleine tuinhuisjes die Itaipu betaald en waar de mensen mogen in wonen. (sociale woningen)
Een man op straat zoekt hout om op het einde van de dag met een volle jutte zak terug te keren naar huis, een ander mannetje staat elke ochtend zijn baard te scheren , zonder een spiegel, op zijn stoeltje in de straat.
Salto del Monday, ook gelegen in Pr. Franco. Het is een hele mooie waterval van wel 45m hoog. Voor mij was het prachtig en voor jullie zullen d efotos ook wel mooi zijn.
Het centrum in Ciudad del este ha dik toch anders voorgesteld. Bovenaan heb je de rijkere buurt en aan de voet van de heuvel, bij het water, heb je de arme buurt.
Mannen trekken kruiwagens met zakken op de berg op. De gebouwen zien er wat hoger uit, maar heel oud en vuil. Kleine venstertjes in klas, plankenhout over andere planken geslegen. De winkels zijn net als stocks, heel veel voorraad, en vooraan enkele producten om te kopen. De parking, voor de auto, is bovenaan de gebouwen.
Een drukke bedoening, maar ik heb er van genoten.
wordt vervolgd!
Een avontuurlijk nachtje in Asuncion (deel2)




In de terugweg, bezoeken we Pilar en San Michel. San Michel is bekent voor zijn wol. Langs de grote baan hangen dekens, ponchos, sjaals, tapijten,... allerlei typische wollen klederdracht voor in de winter.
Een vrouw demonstreerd ons het proces om witte wol te verkrijgen. Het geschoren wol van de schapen, gaan in regentonnen. Ze voegen daar een product bij om af te blegen, daarna gaat het in een ijzeren kookpot boven een vuur van kolen. Eenmaal dit gebeurt is, laten ze de pakken wol drogen om later met de hand in draad te draaien. De lange draden worden over een houtblokje gedraaid om met de machine dekens te weven of met de hand sjaals te maken. Er is veel werk om deze dingen te maken.
In de namiddag komen we aan in Asuncion. Het heeft ons 2 uur geduurt om een slaapplaats te vinden, bij een vriendin van ons. We zetten onze spullen af en gaan het centrum gaan verkennen. Het Palace justicio, gelegen aan Rio Paraguay. Maar helaas is het al gesloten, tegen de tijd dat we aankomen. We besluiten om even een wandeling ta gaan maken. Het ziet er een arme buurt uit, maar gaan toch de berg af naar het water. Eenmaal aan het water ziet het er een ghetto wijk uit. Er is een pleintje, ingeloten tussen houten krotjes. Het is net een vuilnisbelt. Kindjes zonder schoenen, staren ons aan. Aan het water ziet het er nog vuiler uit. Een bootje is zijn goederen op land aan het laden en een oud manneke wroeteld met zijn kruiwagen aar zijn minibootje. Het uitzicht ziet er heel mooi uit, aan de overkant ligt Argentinie.
In de terugweg met de autobus, stapt er een arme vrouw op met een kindje. Ze vraagt of de bus naar haar bestemming gaat en de buschauffeur knikt. Nog geen 5 minuten later beseft de vrouw dat het toch niet de juiste bus is en wil haar centjes terug. De chauffeur wil het niet geven en de vrouw rooft het geld en stapt af. Mensen zouden nu dneken van... wat gevaarlijk en zo, maar ik vind dat de vrouw wel gelijk heeft. Ik sanp haar situatie wel, ze heeft al geen geld...
We zaten zelf ook op de verkeede bus!
Die avond zijn we nog met Laura naar een hamburgerkraamje in de straat een overheerlijke Hamburger gaan eten met een ei en mais tussenin. Het straatleven hier is helemaal niet gevaarlijk en we genieten nog van de zwoele avond onder de sterrenhemel.
Abonneren op:
Posts (Atom)









